ΕΔΕΣΣΑ '95

(β' μέρος) της Νατάσσας Βασιλάκη-Χρυσοχοίδου (αναδημοσίευση)

Στο προηγούμενο τεύχος είχαμε αναφερθεί την ιστορία και τη σημερινή κατάσταση της Αερολέσχης Εδέσσης. Σ 'αυτό το τεύχος θα ασχοληθούμε με την φιλοξενία που παρείχε η Αερολέσχη σε ομάδα ορισμένων Γερμανών (κυρίως) ανεμοπόρων το καλοκαίρι του 1995 όπου πραγματοποιήθηκε μια αξιοσημείωτη (για τα Ελληνικά δεδομένα) ανεμοπορική διοργάνωση.

Όλα λοιπόν ξεκίνησαν από τη γνωριμία ενός Έλληνα ανεμοπόρου, του Γιάννη Δήμα, με έναν απότους καλύτερους χειριστές της Γερμανίας, τον Uli Gmelin (ο οποίος ήταν ο πρώτος που έκανε τοτρίγωνο των 1000 km της FAI πάνω από τις Άλπεις).

Ο Γιάννης λοιπόν γνωρίστηκε με τον Uli το Μάρτιο του '94 στη Vinon της Γαλλίας κατά τη διάρκειαμιας Γερμανικής ανεμοπορικής κατασκήνωσης. Εκεί είχε προσκληθεί από τον Reiner Wienzek, τότευπεύθυνο της ανεμοπορικής ομάδας της Γερμανικής Αεροπορίας (Λουφτβάφε), ο οποίος είχε επισκεφθεί την Ελλάδα το 1993 ως τεχνικός σύμβουλος για την Ικαριάδα.

Ο Γιάννης, έχοντας στο νου του την επέλαση (κυριολεκτικώς) των Γερμανών στην Ισπανία(μεγάλος αριθμός Γερμανών ανεμοπόρων πάει στην Ισπανία σε ανεμοπορικές κατασκηνώσεις με στόχο να κάνουν ανεμοπορικές επιδόσεις, φαινόμενο το οποίο συμβάλλει και στην οικονομική και στην αεραθλητική ωφέλεια της χώρας αυτής) σκέφτηκε να προτείνει στους ευρωπαίους ανεμοπόρους δειλά-δειλά και την Ελλάδα. Πρέπει να αναφερθεί ότι είχαν προκληθεί κάποιες γνωμοδοτικές εκθέσεις στον Ευρωπαϊκό ανεμοπορικό κύκλο που έκαναν λόγο για παντελή ακαταλληλότητα της Ελλάδας για ανεμοπορία επιδόσεων.

Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν ότι τα φτερά της Ελλάδας ήταν "πεσμένα" και μάλλον ήταν τολμηρό κάτω από τέτοιες συνθήκες να προσκαλέσει ο Γιάννης τον Uli στην Ελλάδα για ανεμοπορία επιδόσεων. Απώτερος σκοπός του ήταν η εξερεύνηση της Ελλάδας ανεμοπορικά από έναν χειριστή τέτοιας κλάσης και, αν αυτό είχε θετική εξέλιξη, αρκετοί Έλληνες χειριστές θα είχαν τη δυνατότητα στο μέλλον να πετάξουν με τον Uli μεγάλες πτήσεις αποστάσεων και να μάθουν στην πράξη τακτικές και τεχνάσματα για πτήσεις επιδόσεων.

Έτσι λοιπόν το καλοκαίρι του '94 ο Uli ήρθε στην Ελλάδα φέρνοντας το ανεμόπτερό του ASH25 και την οικογένειά του στην Έδεσσα. Βέβαια αυτή η μετακίνηση θα κόστιζε πολλά χρήματα. Όσοι Έλληνες χειριστές ήθελαν να πετάξουν ένα μεγάλο ημερήσιο ταξίδι με τον Uli θα έπρεπε να πληρώσουν 30.000 δρχ. Ο Γιάννης είχε μπει εγγυητής για αυτή τη δραστηριότητα, δηλαδή υποσχέθηκε στον Uli ότι αν δεν υπήρχε ανταπόκριση από τους Έλληνες, θα κάλυπτε εκείνος τα έξοδα του Uli. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά κι έτσι ο Uli κάλυψε την δαπάνη.

Το καλοκαίρι εκείνο λοιπόν πέταξαν μαζί με τον Uli 14 Έλληνες χειριστές, και όπως φάνηκε από τις μετέπειτα ανεμοπορικές τους επιδόσεις, είχαν ωφεληθεί πολύ από αυτήν την εμπειρία. Ταυτόχρονα με το ASH25 τρεις Έλληνες χειριστές με ιδιωτικά ανεμόπτερα έκαναν πολύ καλές επιδόσεις: ο Ν. Μπαρτζελάι έκανε 295 km (με Κ6), ο Δήμας 303 km και ο Ντ. Αυγερινός έκανε αρκετές ελεύθερες διαδρομές 250-500 χλμ. Ο Uli πήγε πολύ καλά. Στις δύο εβδομάδες που έμεινε πέταξε 80 ώρες, καλύπτοντας περίπου 6000 χλμ. Το μεγαλύτερο ταξίδι ήταν 850 χλμ προς Αλεξανδρούπολη, Πρέσπες & επιστροφή. Άλλο ένα ήταν νότια προς το φράγμα του Μόρνου και ένα προς Ηγουμενίτσα. Με το υλικό που μάζεψε απέδειξε το χειμώνα στο γερμανικό κύκλο ότι η Ελλάδα υποσχόταν πολλά στην ανεμοπορία. Έγραψε ένα εξαιρετικά κολακευτικό άρθρο στο περιοδικό Aerokurier, με αποτέλεσμα να έχει μεγάλη ανταπόκριση από τους αναγνώστες, που ζήταγαν να μάθουν περισσότερα. Ετσι οργάνωσε ενημερωτική εκδήλωση περί ανεμοπορίας στην Ελλάδα με κέντρο την Έδεσσα σε αμφιθέατρο στη Γερμανία, που παρακολούθησαν 1200 Γερμανοί.

Όπως ήταν επόμενο, οι κρούσεις από Γερμανούς άρχισαν να πέφτουν σαν βροχή. Το δίδυμο Uli-Γιάννη κατέληξε αμέσως στις προδιαγραφές βάσει των οποίων έπρεπε να γίνει η επιλογή των χειριστών. Το πρότυπο ήταν χειριστές μέτριας (για τα Γερμανικά δεδομένα) στάθμης μαζί με τους οποίους θα πετούσαν Ελληνικά ανεμόπτερα σε σχηματισμό. Κατέληξαν έτσι σε 30 ανεμοπόρους που είχαν ευρεία γκάμα ηλικιών. Υπήρχε ομάδα νεαρών 20χρονων με εμπειρία της τάξης των 600 ωρών και πολύ συχνή συμμετοχή σε αγώνες. Υπήρχε ομάδα μέσων ηλικιών (30ρηδων, 40ρηδων, 50ρηδων), αλλά η πιο γραφική ομάδα ήταν ορισμένοι χειριστές άνω των 65. Υπήρχε δίδυμο χειριστών 75 και 76 ετών, που ήταν συνέταιροι σε μοτοανεμόπτερο DG500 και είχαν στόχο (καθημερινά) την κατάκτηση του Ολύμπου, αφού ατυχώς η κορυφή του ήταν καλυμμένη από σύννεφα. Άλλος 70αρης ήταν ο Walter Geier που είχε μοτοανεμόπτερο Nimbus 2M και σημείωσε την μεγαλύτερη παραμονή (5 εβδομάδες), έβαλε τις περισσότερες πτήσεις απ' όλους, έκανε συνεχείς πτήσεις σε σχηματισμό και με Έλληνες και δεν χρησιμοποιούσε κινητήρα παρά μόνο για να απογειωθεί.

Οι Γερμανοί λοιπόν ήρθαν με πολλή όρεξη. Την πρώτη εβδομάδα, το απόγευμα της Δευτέρας 3Ιουλίου, τέσσερις χειριστές συμφώνησαν να προσγειωθούν σε χωράφι δίπλα στην λίμνη Άρνισσα.Και, στις 6 μμ, κατέβηκαν ο ένας μετά τον άλλον δίπλα στη λίμνη. Ακολούθησε κολύμπι στη λίμνη και μπύρα-πάρτι (ξεροσφύρι! - βρε πως φεύγει η μπίρα όταν πίνουν οι Γερμανοί). Στο τέλος αποσυναρμολόγησαν τα ανεμόπτερα, τα φόρτωσαν στα τρέιλερ και τα πήγαν κομβόι στο αεροδρόμιο κορνάροντας, λες και πήγαιναν νύφη. Έγινε πανζουρλισμός! Αυτό που μου έμεινε περισσότερο ήταν οι εκφράσεις που είχαν οι χωρικοί της Άρνισσας κάτι μεταξύ έκπληξης, άγνοιας, περιέργειας, και χαζέματος. Αυτό νομίζω ήταν το καλύτερο στιγμιότυπο διοργάνωσης και οι Γερμανοί το ευχαριστήθηκαν ιδιαίτερα - τέτοιες ελευθερίες στην Γερμανία δεν υπάρχουν.

Έγιναν πολλές πτήσεις αλλά δεν είναι δυνατόν να σας τις περιγράψω όλες. Διάλεξα λοιπόν τιςεξής δύο:

Ο Uli με το ASH25 ήρθε πετώντας από τη Γαλλία σε σχηματισμό με ένα μοτοανεμόπτερο Discus που πετούσε ο Mario Kiessling. Το ASH25 έχει εκπέτασμα 25,6 μέτρα και λόγο κατολισθήσεως 1:56. Στη Γαλλία λοιπόν ο Uli είχε πάει για να λάβει μέρος σε ένα Γαλλικό πρωτάθλημα το οποίο έληγε το πρωί της 30/6. Ξεκίνησε λοιπόν από 100 χλμ νότια του Παρισιού την Παρασκευή (30/6) στις 3 μμ. και το ίδιο βράδυ προσγειώθηκαν στο Sisteron κοντά στις Γαλλικές Άλπεις βόρεια της Μασσαλίας γύρω στις 9:30.

Το πρωί του Σαββάτου είχαν πρόβλημα με επερχόμενες καταιγίδες. Φύγανε άρον-άρον από τις Άλπεις πριν έρθουν οι καταιγίδες. Διέσχισαν τις Άλπεις σε ύψος 3.500 μέτρων, που τους επέτρεψε να κατολισθήσουν 150 χλμ. προς την Φλωρεντία. Από εκεί έπιασαν κύμα όρους (wave) και το βράδυ προσγειώθηκαν στο Rieti, ανατολικά της Ρώμης.

Την Κυριακή έφυγαν αργά, γύρω στις 2 μμ. Δεν υπήρχαν σωρείτες (Cumulus) στη διαδρομή προς Πρίντιζι. Προσγειώθηκαν στο Πρίντιζι και τη Δευτέρα, στις 1 μμ. άφησαν πίσω τους την ακτή της Ιταλίας λίγο νότια του Πρίντιζι. Ο καιρός ήταν καλός (CAVOK), αν και βόρεια είχε καταιγίδες. Είχαν κινητήρα σε όλη τη διαδρομή πάνω από τη θάλασσα (γιατί πάνω από τη θάλασσα δεν υπάρχουν θερμικά) και είχαν μέγιστο ύψος 2600 μέτρα, αρκετό για να περάσουν την Αδριατική. Σαν εναλλακτικό αεροδρόμιο είχαν το Vlore της Αλβανίας και αργότερα την Κέρκυρα. Για όλη την πτήση ο κινητήρας λειτούργησε για 100 λεπτά ξοδεύοντας 20 lt καύσιμο. Η 11χρονη κόρη του καθόταν στο πίσω κάθισμα και σε μια στιγμή που εκείνος ήταν πολύ απασχολημένος και ανήσυχος γιατί ήταν σε οριακό ύψος, η κόρη του φώναξε "Ε, μπαμπά, κοίτα τι ζωγράφισα!".

Πέρασαν τα Ελληνικά σύνορα μετά από 2 ώρες, στις 3 μμ. Πάνω από τη θάλασσα είχαν μέση ταχύτητα 90 χμ/ω με τον κινητήρα, ενώ πάνω από στεριά με καλά θερμικά χωρίς κινητήρα είχαν ταχύτητα 120-140 χμ/ω. Πέταξαν πάνω από την Ήπειρο και έφτασαν στην Έδεσσα γύρω στις 6 μμ.

Ο Uli τον Σεπτέμβριο του '95 έγινε διοικητής της ανεμοπορικής ομάδας των Ενόπλων Δυνάμεωντης Γερμανίας. Υπάρχουν ήδη στην Ευρώπη διάφορα μέρη όπου γίνονται κατασκηνώσειςανεμοπορικές και φέτος σαν αρμόδιος πια, διερεύνησε κατά πόσο η Έδεσσα προσφέρεται να φιλοξενήσει μια τέτοια δραστηριότητα (training camp). Κατά τη γνώμη του η Έδεσσα προσφέρει διεξόδους προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και ορισμένες διαδρομές κάνουν και για αρχαρίους. Σε ερώτηση μου ως προς το πως θα μπορούσε όλη αυτή η Γερμανική δραστηριότητα να ωφελήσει την Ελληνική ανεμοπορία, απαντάει ότι οι Έλληνες παρακολουθούν (με υπερηφάνεια) τι γίνεται, χαίρονται που αυτά γίνονται στη χώρα τους, η οποία κατ' αυτόν έχει τόσες δυνατότητες, αλλά οι Έλληνες χειριστές, εκτός 2-3 εξαιρέσεων δεν συμμετέχουν στη δραστηριότητα και δεν κοιτάζουν να επωφεληθούν από την πείρα των Γερμανών. Συνεπώς δεν νομίζει ότι θα γίνει τίποτα καλύτερο όσον αφορά την Ελληνική ανεμοπορία, τουλάχιστον προς το παρόν. (Το καλοκαίρι του '95 κανένας Έλληνας δεν πέταξε με Γερμανό σε διθέσιο όπως το '94).

Το δεύτερο ταξίδι που θα σας περιγράψω το έκαναν δύο Ολλανδοί χειριστές με μονοθέσιαανεμόπτερα σε σχηματισμό. (Οι δύο αυτοί Ολλανδοί, τους οποίους αποκαλούσαμε Flying Dutchmen ή μάλλον Gliding Dutchmen, ήταν η μόνη έξω-Γερμανική και έξω-Ελληνική παρουσία στην διοργάνωση). Πριν απογειωθούν για κάθε ταξίδι, έρχονταν οι γυναίκες τους, τους δίνανε κι ένα φιλάκι πριν κλείσει η καλύπτρα και τους κρατάγανε και φτερό, αυτά τα αναφέρω για να τα ακούν οι γυναίκες σας, οι οποίες απ' ότι μαθαίνω είναι μάλλον αρνητικές στην αεραθλητική σας δραστηριότητα.

Αυτοί οι δύο Ολλανδοί λοιπόν κατάφεραν τελικά να κατακτήσουν τον Όλυμπο εν αντιθέσει με τουςδύο Γερμανούς του DG500, αλλά αυτό έγινε αφού έφυγα από την Έδεσσα. Εδώ θα δούμε μία από τις "αποτυχημένες" προσπάθειές τους-που για τα Ελληνικά δεδομένα μόνο αποτυχημένη δεν ήταν.

Ξεκίνησαν γύρω στις 1 το μεσημέρι. Στην αρχή δεν υπήρχαν καλά θερμικά, γι' αυτό και είχαν άνοδο 0,5m/sec. Μετά τα 700m βρήκαν θερμικά που τους ανέβασαν στα 3150m QNH πάνω από την Πίνδο. Ο στόχος βέβαια ήταν ο Όλυμπος αλλά η κορυφή του είχε σύννεφα. Έτσι, 24km πριν τον Όλυμπο αποφάσισαν να πάνε Καλαμπάκα. Τα Cu ήταν καλύτερα νοτιοδυτικά. Τριάντα χλμ πριν την Καλαμπάκα βρήκαν ανοδικό 4,6m/sec και πέρασαν ένα σταυροδρόμι πάνω από τον Πηνειό στα 1800 m αγχωμένοι (λόγω οριακού ύψους). Ακολούθησαν την οροσειρά ανατολικά της Καλαμπάκας όπου βρήκαν θερμικό που τους ανέβασε στα 2.000 m. στη Πίνδο. Μετά βρήκαν θερμικό 3m/sec και  ανέβηκαν στα 2800 m., όπου αποφάσισαν να πάνε Καστοριά. Πέρασαν πάνω από την Πίνδο στα 3150m προσεγγίζοντας την Καστοριά από Νότο. Εκεί είχε λίγα σύννεφα και αρκετά μπλε θερμικά (δηλ. θερμικά που δεν προδίδονται από ύπαρξη νεφών) μέχρι τα σύνορα της Αλβανίας. Από εκεί βρήκαν θερμικά 2,5m/sec και ανέβηκαν στα 3000m απέχοντας 60km από την Έδεσσα. Από Καστοριά προς Έδεσσα δεν υπήρχαν καθόλου θερμικά. Με ταχύτητες 150-160 χλμ/ω έφτασαν στο αεροδρόμιο  με ύψος 800μ, έχοντας καλύψει 320 χλμ απόσταση. Τα ανεμόπτερά τους ήταν ένα LS-3 και ένα ASW24.

Την ίδια μέρα, ένας Έλληνας, ο Νίκος Μπαρτζελάι, κάλυψε 250 χλμ. σε 4 ώρες με ανεμόπτερο Κ6(ένας τύπος ανεμόπτερου με ένδοξη ιστορία αλλά που είναι ξύλινο και δεν μπορεί να ανταγωνιστείτα σύγχρονα πλαστικά ανεμόπτερα σε επιδόσεις-αυτό το αναφέρω εδώ για νω καταλάβετε ότι τα χιλιόμετρα δεν διανύονται το ίδιο εύκολα με ένα Κ6). Έκανε τη διαδρομή Έδεσσα - Καστοριά - Σιάτιστα - Γέφυρα Αλιάκμονα - Βέροια - Έδεσσα, επιτυγχάνοντας μέγιστο ύψος 2600 μ.

Ένας Έλληνας σίγουρα θα ενθουσιαζόταν διαβάζοντας για τέτοιες διαδρομές. Όμως οι Γερμανοί δεν ενθουσιάστηκαν ιδιαίτερα γιατί ο καιρός φέτος δεν βοήθησε καθόλου. Υπήρξαν ημέρες μενεφοσκεπή ουρανό (8/8) οι οποίες εναλλάσσονταν με άλλες ημέρες όπου αναπτύσσονταν από τοπρωί ασυνήθιστα συχνές υπέρ-αναπτύξεις που εξελίσσονταν το μεσημέρι σε καταστροφικές καταιγίδες και άλλες ημέρες με ευστάθεια, χειρότερα δεν γινόταν. Όμως ακόμα και τις νεφοσκεπείς ημέρες έγιναν πτήσεις 250 χλμ. στις οποίες συμμετείχαν ακόμα και τα δύο-τρία Κ6. Λόγω καιρού οι Γερμανοί δεν απέδωσαν όσο προσδοκούσαν και 2-3 φύγανε απογοητευμένοι. Όμως η πλειοψηφία έμεινε από ικανοποιημένη έως ενθουσιασμένη και δήλωσαν ότι θα ξανάρθουν. Ένας λόγος είναι ότι η Ελλάδα επιτρέπει συνδυασμό ανεμοπορίας και ευκαιριών για καλές διακοπές (με κολύμπι, νυχτερινή ζωή, ταβερνάκια, τρέλες τύπου ομαδικής προσγείωσης δίπλα σε λίμνη, τουρισμό κλπ).

Παρουσιάστηκαν κύματα όρους τρεις φορές και για αρκετούς Γερμανούς ήταν η πρώτη φορά που πετούσαν σε wave. Υπήρξε μεγάλη ζήτηση για τα παλαιά 2θέσια ανεμόπτερα που είναι σπάνια πια στη Γερμανία, (όπως το ASK13) και που, σαν 2θέσια, παράλληλα τους επέτρεψαν να κάνουν μια βόλτα με τη φιλενάδα τους ή κάποιο γνωστό τους.

Για τους ελάχιστους Έλληνες ένα μεγάλο κέρδος ήταν ότι πείσθηκαν ότι γίνονται και πτήσεις των 250 χλμ. ακόμα και με άσχημες καιρικές συνθήκες. Φέτος όπως προαναφέραμε, ήταν ιδιαίτερα αισθητή η πολύ μικρή Ελληνική συμμετοχή. Δεν υπήρξε η ευκαιρία για πτήσεις Ελλήνων με 2θέσια επιδόσεων αφού δεν υπήρξε η ανάλογη ζήτηση.

Συνοπτικά, αυτά είναι σε περίληψη τα κύρια στοιχεία της διοργάνωσης:

Αεροσκάφη που πέταξαν: (με έντονους χαρακτήρες τα Ελληνικά με το όνομα του ιδιοκτήτη

  

Ανεμόπτερα Μοτοανεμόπτερα (αναδιπλ. κιν.) Μοτοανεμόπτερα (σταθ. κιν)
LS1-F DISCUS-CM Stemme S10
DG300 NIMBUS-2M Stemme S10
DISCUS B ASH 25 Ε Falke C Αγζιγιοκάρογλου)
VENTUS C DG500M  
CIRRUS DG400 - Αυγερινός  
ASTIR-CS    
ASW-24    
LS3-B    
ASW15B - Δήμας    
Ka6CR - Μπαρτζελάι    
Ka6CR - Βράκας-Δήμας-Παπαθανασόπουλος    
Ka6CR - Τίμης Παπαδόπουλος    
ASK13 - ΑΛΕΔ    
BFFII  -  ΑΛΕΔ    

Έγιναν λοιπόν 265 πτήσεις (οι 150 περίπου ήταν ταξίδια) και καλύφθηκαν 35.000 km περίπου.

Έλαβαν μέρος γύρω στους 40 χειριστές (10 Έλληνες, 28 Γερμανοί, 2 Ολλανδοί). Μαζί με τους χειριστές ήρθαν και 20 περίπου συνοδοί, άρα η ΑΛΕΔ φιλοξένησε 60 άτομα.

Οι πιο αξιοσημείωτες επιδόσεις ανεμοπτέρων ήταν 450 km των Ολλανδών, 360 km ενός Γερμανού με Κ6, 300 χλμ του Ν. Μπαρτζελάι με το δικό του Κ6 και του Δήμα με το ASW15 και 350 χλμ με το Astir.

Όλοι σχεδόν οι χειριστές έκαναν ταξίδια της τάξης των 200-300 χλμ.

Κάποια μέρα 4 ανεμόπτερα, τα ASW15, δύο Κ6 και το ASK13 ανέβηκαν πάνω από το αεροδρόμιο στα 4000 m με wave. (Μπορεί να πήγαιναν υψηλότερα, αλλά υπήρχε στρωματόμορφο νέφος Stratus από πάνω).

Οι καλύτερες επιδόσεις των μοτοανεμοπτέρων ήταν 850 χλμ του Uli με το ASH25, 520 χλμ. του Ντ. Αυγερινού με το DG400 και 450 χλμ του W. Geier με το Nimbus 2M. Δεν υπήρξαν ατυχήματα, ούτε και επικίνδυνος συνωστισμός πάνω από και μέσα στο αεροδρόμιο και κάτι που πρέπει να τονιστεί είναι η πολύ καλή συνεργασία με την Πολεμική Αεροπορία (Αρχηγείο Λάρισας), η Διοίκηση του οποίου στάθηκε πολύ συνεργάσιμη και είχε πολλή κατανόηση.

Πρέπει τέλος να συνοψίσουμε το κατά πόσον επιτεύχθηκαν οι στόχοι που είχαν τεθεί:

Όσον αφορά το υλικό υποδομής της ΑΛΕΔ, έγινε μεγάλο έργο. Με αφορμή τη διοργάνωση έγιναν πολλές εργασίες και βελτιώσεις που αλλιώς δεν θα είχαν γίνει. Η απόκτηση της νέας ΜΕΑ (Βίντσι), του αυτοκινήτου, των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων (φώτα-θερμοσίφωνας) η επισκευή του τηλεφώνου, η βελτίωση της παροχής νερού και η κατασκευή του πάρκινγκ αναβάθμισαν σημαντικά τις υπηρεσίες και ανέσεις που μπορεί πια σήμερα να παρέχει το κέντρο. Επίσης, χάρη στο ότι παρουσιάστηκε έργο, η ΑΛΕΔ πέτυχε να πάρει επιδοτήσεις από φορείς (π.χ. Δήμος Έδεσσας) για έργα υποδομής.

Οι ελάχιστοι χειριστές που πέταξαν με Γερμανούς (έστω, σε σχηματισμό) κατάφεραν να μάθουν ορισμένα τεχνάσματα.

Οι τρεις χειριστές που θεωρούνται σήμερα κορυφαίοι στην Ελλάδα βρήκαν ευκαιρία να πετάξουν εντατικά και να αυξήσουν την πείρα τους, αφού το κέντρο λειτουργούσε, ενώ άλλοι Έλληνες χειριστές βρήκαν την ευκαιρία και την παρότρυνση να κάνουν τα πρώτα τους ταξίδια.

Δημιουργήθηκαν πολύ καλές σχέσεις με την Πολεμική Αεροπορία που ελπίζουμε ότι στο μέλλον θα είναι καλή προϋπόθεση για την πρόοδο της Ελληνικής ανεμοπορίας.

Δημιουργήθηκαν συνθήκες να ξαναέρθουνε οι Γερμανοί του χρόνου και ελπίζουμε τότε οι καιρικές συνθήκες να είναι πολύ πιο ευνοϊκές. Του χρόνου πρέπει να εκμεταλλευτούμε πιο ουσιαστικά τον ερχομό των Γερμανών από άποψη ανεμοπορικής εμπειρίας, συμβάλλοντας στην δημιουργία ενός φυτωρίου ανεμοπόρων.

Η παρουσία των ξένων εξασφάλισε την λειτουργία του κέντρου, που προϋποθέτει έναν ελάχιστο αριθμό συμμετεχόντων τους οποίους η Ελληνική ανεμοπορία από μόνη της δεν εξασφαλίζει πάντα.

Όσον αφορά στην ανταπόκριση των ξένων, οι αρχικοί στόχοι για προσέλευση υπερκαλύφθηκαν.

Επίσης δόθηκε η δυνατότητα σε 1-2 Έλληνες χειριστές να πετάξουν δύο-τρεις τύπους ανεμοπτέρων που δεν υπήρχαν στην Ελλάδα, όπως το Discus.

Για πρώτη φορά δημιουργήθηκε προηγούμενο συνεχών πτήσεων ταξιδιού πραγματοποιούμενων με γνώση της ΥΠΑ και της Π.Α. με απόδειξη το ΝΟΤΑΜ που εξέδωσε η ΥΠΑ που κάλυπτε τις πτήσεις αυτές στο οποίο χαρακτηριστικά αναφέρεται η δυνατότητα πτήσεων μέχρι Αλεξανδρούπολη και Καρπενήσι σε ύψη μέχρι και 10.000 πόδια.

Η ΑΛΕΔ παρουσίασε ιδιαίτερη αύξηση στην πτητική δραστηριότητά της. Έγιναν πολλές γνωριμίες στον Ευρωπαϊκό ανεμοπορικό κύκλο και κάποιοι Έλληνες χειριστές προσκλήθηκαν σε λέσχες της Γερμανίας.

Τελικό συμπέρασμα είναι ότι το μόνο που μπορεί να βελτιωθεί στο μέλλον είναι ο βαθμός της Ελληνικής συμμετοχής και στόχος για τα επόμενα καλοκαίρια είναι μόνο η διατήρηση του θεσμού.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ανεμοπόρο Γιάννη Δήμα συντονιστή της εκδήλωσης στην Έδεσσα για τις πολύτιμες πληροφορίες που μου έδωσε για την συγγραφή του παρόντος άρθρου.

Ο κ. Δήμας θα ήθελε μέσω του άρθρου αυτού να ευχαριστήσει όλους όσους βοήθησαν στην επιτυχία αυτής της διοργάνωσης, και ειδικότερα το ΔΣ της ΑΛΕΔ, το Αρχηγείο Λάρισας της ΠΑ, την ΥΠΑ, το Δήμο Εδέσσης, τον Uli Gmelin, κύριο συντελεστή της διοργάνωσης, τον εκπαιδευτή Αλέκο Στανίση για την τεχνική του βοήθεια κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης και την οικογένεια Χρ. Γιαβανίδη για την αμέριστη καθημερινή τους συμπαράσταση σε όλους τους τομείς.